“Laat mij gelukkig leven, worden die ik ben

Sterk en vrij gaan waar ik wens

Dolgelukkig met de dag

Ik ben hier en het leven stroomt door me heen

En de hemel is niet meer ver

In mijn hart straalt die als een ster

Ik wil voelen dat ik heb geleefd.”

In memoriam Mannes Groothuismink, gestorven 28 oktober 2009. Dit zijn de woorden die boven de rouwkaart stonden.

Veel mensen kennen hem beter dan ik, en ook veel langer. De krap tien jaar dat ik hem meegemaakt heb, zijn echter van doorslaggevende invloed op mijn huidige leven geweest. Hij, en zijn vrouw Hanneke, zijn goede vrienden geworden. Voorbeeld van inzet en betrokkenheid, verbinders pur sang. Een waarachtig mens, warm, een arm om je heen als je het even niet meer zag zitten. Vol plannen om zijn prille pensioentijd vorm te geven. De laatste tijd wat moe, en toen kwam de klap. Ongeneeslijk ziek, geen ontkomen aan. De toekomst stortte in elkaar: in weken te tellen in plaats van in lange vruchtbare jaren. De laatste tijd is het snel gegaan,van diagnose naar nu waren hoogstens twee, drie maanden. Weinig voor iemand die altijd tijd voor je had, en zich voor de wandelsport zoveel moeite heeft gegeven.

Wat was hij trots, afgelopen februari, met de Zilveren Bondsspeld. We hadden hem graag daarna nog vele onderscheidingen gegund. Hij kon het leven vieren als geen ander. Genieten van het weer, van de mensen, maar ook van rust en frisse lucht als hij met zijn vrouw lekker weer eens naar buiten kon. Een lieve man, maar niet een waar je overheen moest lopen. Dan ging hij liever zijn eigen weg. Onrecht, eigenbelang, hij kon er niet erg goed tegen. Daarin verschilt hij niet veel met mijzelf, we konden daar samen goed over praten, en meer nog, hij heeft zijn drang om daar wat aan te doen ook kunnen vormgeven. Hij is geworden wie hij was, en echt, dat gun ik iedereen.

We moeten zonder hem verder, in zijn geest hoop ik mijn omgeving te mogen leven. Zodat hij verder in ons laten en doen blijft voortbestaan. Zijn vrouw Hanneke en zijn dochters wensen wij ook vanaf deze plaats alle sterkte die zij nodig hebben om hun verdriet te dragen. Het is niet anders……

Mede namens mijn medebestuursleden van de NHWB teken ik,

Irene Onderweegs, secretaris