Lente.... Tja, die krokussen. Ieder jaar ishet weer hetzelfde liedje: steeds wat vroeger,
en steeds wat meer. Dat laatste alleen als je ze met rust gelaten hebt. Nou, dat hebben
we deze winter wel geweten: veel met rust gelaten bollen. Wat is het koud geweest,
en langer dan normaal. Voor mijn gevoel is de laatste winter die zo koud was die van
1978 op 1979, maar ik kan het ook mis hebben. In ieder geval genoeg om nu weer met
verlangen de lente tegemoet te zien.

Knisperende lucht, de eerste zonnestralen die je wangen rood kunnen kleuren (zonne-
brand niet overbodig!) en overal kwakende en fluitende sijssies, zoals de Amsterdam-
mers het zo mooi kunnen zeggen. Drijfsijssies, sangsijssies en duiffies. Schaatsen in
het vet, schoenen in het vet. Weer lekker eruit, de zomer tegemoet. Met hond, kind of
kat, dat maakt allemaal niet uit. Alleen of in gezelschap. De meeste verenigingen ont-
waken ook uit de winterslaap, de vierdaagsen zijn ingetekend, wat wil een mens nog
meer? Geen blaren bijvoorbeeld. Nu, dat laatste kan natuurlijk goed. Langzamerhand
de conditie weer opbouwen, en met het stijgen der temperatuur komt de conditie ook
weer in blakende welstand terug, als u tenminste net zo “lui” de winter uit komt als ik.
Het kan me soms niet vlug genoeg gaan. terrasjes met een drankje voor de neus, lekker
door de duinen lopen, fris het weiland in. Langs het strand met een lichte wind, maar
wel al een warme zon. Door het bos, met een nog fris groen tapijt onder de al uitbot-
tende bomen. Genieten!

Kijkt u vooral eens in de wandelprogramma’s, de verenigingen hebben hun best weer
gedaan om ons allen weer een portie gezondheid te bezorgen. Ga ik na een frisse wan-
deling weer de eerste sla uit mijn tuin eten. Lekker!

Met de wandelgroeten,

Irene Onderweegs