Na de pauze kwam een belangrijk onderdeel van de vergadering; het afscheid van Anneke Reitmaier als secretaris. Zij kwam in januari 1996 in het bestuur, maar al in 1997 nam zij de functie van secretaris over van Dick van den Berg. De toespraak van Fred Kuipers met ‘alles’ over haar verleden en haar werk voor de NHWB, waarbij het woord ‘emancipatie’ meermalen viel, werd afgesloten met het overhandigen van een grote bos bloemen en een envelop met inhoud. In haar afscheidswoord bracht zij Jan Lubbers nog ter sprake, zoals zij zich hem nog herinnerde; deelnemertjes tellend aan de poort bij de start en voorop met zijn Verkade-harmonie bij de intocht van de Avondvierdaagse op de laatste avond.

De vergadering ging vervolgens akkoord met de benoeming van Irene Onderweegs uit Amsterdam-Noord (Tuindorp Oostzaan) als nieuwe secretaris van de NHWB en de heren Rob Selier uit Almere, Rob Water uit St. Pancras en Harry de Jong uit Tuitjenhorn als nieuwe bestuursleden, waarvan Rob Selier al sinds eind 2008 de ledenadministratie ad interim verzorgde.

Tot zover verliep de vergadering voorspoedig, maar het venijn zat in de staart; de rondvraag. Allerlei onderwerpen kwamen aan de orde, zoals afschaffing van de voor-inschrijving en korting voor groepsleden die als groep van minimaal 11 leden zich aanmelden, afschaffing van de subsidie op duinkaarten, het wegvallen van de Duinenwandeltocht, de Midweekse wandeltochten van wsv De Laatste Loodjes met afwijkende inschrijfprijzen, de organisatie van wandeltochten door andersoortige verenigingen of organisaties bijgestaan door (leden van) een wandelsportvereniging, de slepende kwestie van de WKH, de noodzaak van TZ-nummers, de verzekeringen van wandeltochten die wel in de regionale organen maar niet in het LWP staan, de steeds terugkerende contributieverhogingen opgelegd door het NOC*NSF en natuurlijk het drama van de medailles.

Wij als NHWB hebben in het verleden nogal wat bondsbestuurders zien afhaken om ze als bestuurders met een andere pet op bij onze Jaarvergadering weer terug te zien komen. Uiteraard zijn ze goed op de hoogte hoe de zaken vroeger gingen, maar in hun vragen liggen belangstelling, bezorgdheid en bemoeizucht wel erg dicht bij elkaar. Kortom waarnemend voorzitter Fred Kuipers had zijn handen vol aan het beantwoorden van al die vragen, waardoor het al tegen half zes liep, alvorens hij de hamer voor de laatste keer liet neerdalen op de bestuurstafel, waarachter na jaren weer een goede bezetting was te bespeuren. Alleen zoekt Fred Kuipers nog steeds naar een echte voorzitter, maar hij vreesde dat hij ook in 2010 weer als ‘waarnemend’ de vergadering zou moeten leiden.