Op maandag 2 november is onder grote belangstelling van familie, vrienden, bekenden en vertegenwoordigers uit de wandelsportwereld, cliëntenraden van de Evean Groep en muziekschool FluXus, instellingen waar hij evenzeer bij betrokken was, afscheid genomen van Mannes Groothuismink. Na een indrukwekkende bijeenkomst in de Noorderkerk, volgden velen zijn laatste tocht naar de Algemene begraafplaats in zijn woonplaats Zaandam.

Mannes was van 20 februari 1999 bestuurslid van de NHWB een jaar later gevolgd door zijn benoeming tot voorzitter. Uit die tijd stamt het Kernpunten/Beleidsplan 2004-2010, een belangrijke toekomstvisie, die hij voornamelijk samen met de toenmalige secretaris Anneke Reitmaier heeft opgezet, gevolgd door het aanpassen van Statuten en reglementen, waar ook bijna twee jaar werk in ging zitten. Om persoonlijke redenen moest hij echter zijn voorzitterschap van de NHWB eind 2004 opgeven, maar op de achtergrond bleef hij actief, zowel als lid van de Centrale Regelings Commissie Avondvierdaagse als bij zijn favoriete bezigheid, het buitenwerk bij wandeltochten. Zo was hij betrokken bij het bepijlen van vele Bondswandeltochten, de Avondvierdaagse in Zaanstreek en niet te vergeten de wandeltochten van zijn eigen vereniging, de wandelgroep ABN-AMRO Amsterdam. Ook werd niet tevergeefs een beroep op hem gedaan bij de markering van een stuk van het Willibrorduspad. Onze huidige secretaris tekent hierbij aan:

Dit zijn de woorden die boven de rouwkaart stonden.

Veel mensen kennen hem beter dan ik, en ook veel langer. De krap tien jaar dat ik hem meegemaakt heb, zijn echter van doorslaggevende invloed op mijn huidige leven geweest. Hij, en zijn vrouw Hanneke, zijn goede vrienden geworden. Voorbeeld van inzet en betrokkenheid, verbinders pur sang. Een waarachtig mens, warm, een arm om je heen als je het even niet meer zag zitten. Vol plannen om zijn prille pensioentijd vorm te geven. De laatste tijd wat moe, en toen kwam de klap. Ongeneeslijk ziek, geen ontkomen aan. De toekomst stortte in elkaar: in weken te tellen in plaats van in lange vruchtbare jaren. De laatste tijd is het snel gegaan, van diagnose naar nu waren hoogstens twee, drie maanden. Weinig voor iemand die altijd tijd voor je had en zich voor de wandelsport zoveel moeite heeft gegeven.

Wat was hij trots, afgelopen februari, met de Zilveren Bondsspeld. We hadden hem graag daarna nog vele onderscheidingen gegund. Hij kon het leven vieren als geen ander. Genieten van het weer, van de mensen, maar ook van rust en frisse lucht als hij met zijn vrouw lekker weer eens naar buiten kon. Een lieve man, maar niet een waar je overheen moest lopen. Dan ging hij liever zijn eigen weg. Onrecht, eigenbelang, hij kon er niet erg goed tegen. Daarin verschilt hij niet veel met mijzelf, we konden daar samen goed over praten, en meer nog, hij heeft zijn drang om daar wat aan te doen ook kunnen vormgeven. Hij is geworden wie hij was, en echt, dat gun ik iedereen.

We moeten zonder hem verder, in zijn geest hoop ik mijn omgeving te mogen leven. Zodat hij verder in ons laten en doen blijft voortbestaan. Zijn vrouw Hanneke en zijn dochters wensen wij ook vanaf deze plaats alle sterkte die zij nodig hebben om hun verdriet te dragen. Het is niet anders……

Mede namens mijn medebestuursleden van de NHWB teken ik,